foto1 foto2 foto3 foto4 foto5


Okul Yolu
Bir Eğitim Sitesi

Okul Yolu

İdareci Öğretmen ve Öğrencilere yönelik bir eğitim sitesi

Tasfiye Amaçlanıyor!

egitim sen

Eğitim Emekçilerine Yönelik Her Türlü Yasa Dışı Müdahalenin Karşısındayız

Bugün, yargıyı kuşatan siyasi iktidar tarafından hukuk devleti ve hukukun üstünlüğü kavramları alabildiğine zedelenmektedir. AKP iktidarının toplumu kutuplaştırıcı, öfke empoze eden politikaları ve eğitimcileri itibarsızlaştırma hamleleri, maalesef her geçen gün meyvesini vermektedir. Devamı

,

 

Makale Dizini

Nevşehir

Göreme ve peri bacalarına

Söylenceye göre Göreme'nin Peri Bacalarında insanlarla periler bir arada yaşamamıştır. Periler her konuda insanlara yardımcı olurlar, düğünlerde saz söz eğlence her şey yapılır, eğlencelerde üzüm şırasının içine girip, insanları sarhoş ederler. Nerede şenlik, eğlence varsa orada periler insanların hizmetindedir. Böyle yaşayıp giderken insan padişahının oğlu, Peri Padişahının kızına sevdalanır. İnsanlar derin derin düşünür "Periler çoluk çocuğumuzun arasına karışırsa halimiz ne olur?" diye kaygılanırlar. Sonunda perilere savaş açarlar. Avcı kılığında perilerin yaşadığı kayalara saldırırlar. Birer güvercin olup uçan periler o gün bu gündür, buralardaki sayısız güvercinlikte yaşamlarını sürdürmektedir.

Avcılar Kasabası, perilere savaş açan avcıların yurdu sayılır. Üç hisar ve Orta hisar' sa savunma noktalarıdır.

Göreme yöresindeki yeraltı kentlerinde bir zamanlar devlerin yaşadığına inanılmaktadır. Birbirine açılan odaların kapılarındaki değirmentaşı büyüklüğündeki sürgüler bunun kanıtı olarak gösterilir. Halk bunlara "Devlerin kenti" der ve girmez ,girilirse kapının kendiliğinden kapanacağına ,içerdekinin cezalandırılacağına inanılır.

Talihsiz Belha söylencesi

Günümüzde Urumşa diye anılan bölgeye, bir oymak yerleşir. Oymakbaşı, oymaktakilerin sevgisini güvenini kazanmış iyi bir yöneticidir. Behla adlı güzel bir kızı vardır. Kızın tek arzusu Ayazmanın sularında yıkanmak, kendi kendine şarkılar söylemektir.

Yine bir gün Ayazma' da yıkanmış giyinmektedir. Birden karşısına bir delikanlı çıkar. "Ben Ziyaret Dağı'nın ardından geliyorum. Oranın reisiyim. Günlerdir seni yıkanırken izliyorum. Sana gönül verdim" der. Belha önce kaçar ama bir süre sonra o da sevdalanır. Ayazma'nın başında Ziyaret Dağı reisini beklemeye başlar. Güzel Belha'ya gönül verenler, günden güne artmaktadır. Oymak Beyi güç durumda kalmıştır. Kızı hangisine verse ,öbürü kendisine düşman olacaktır. Buna bir çözüm düşünür. Sonunda bir cirit yarışması düzenlenmesini buyurur. İsteyenler ikişer ikişer çarpışacak kazanan kızı alacaktır.

Yarışma günü gelir. Yarışmacılar kıyasıya çarpışmaya başlar. Ziyaret Dağı Beyi ile  Aliyli Beyi sona kalır. Aralarında amansız bir çarpışma başlar. Ziyaret Dağı Beyi tam Aliyli Beyi ni sıkıştırmışken ansızın  göğsüne Aliyli Beyi'nin ciridi saplanır. Kanlar içinde yerlere yuvarlanır. Bunu gören Belha, umutsuzluktan bir çığlık atıp yarışmayı izlediği yerden ciridin üstüne atlar. İki sevdalı aynı ciritle ölüme gider. Oymak Beyi çok üzgündür ama iş işten geçmiştir artık. Bey "Onları sarayımın bahçesine gömün" der.

Yöreye o günden sonra da Belha adı verilir.

  


 


Niğde

Güllü Baba Söylencesi

Selçuklu Sultanı bir doğu seferine çıkar. Mevsim kış olduğundan yollar kapanır, ordu küllüce köyü adı verilen yerde kalır. Askerler soğuktan ve açlıktan kırılmak üzeredir. Tipi biraz azalınca Sultan, karşıda bir kulübe görür. Atını sürer, kapıyı çalar. İçeride ak sakallı, nur yüzlü bir Türkmen kocası, Ocakta çorba kaynatmaktadır. Sultan daha kendini tanıtmadan yaşlı adam konuşmaya başlar."O...geldin mi? Bende seni bekliyordum. Üşümüşsündür geç söyle ocağın başına. Askerlerinde üşümüştür. Onlara bir çıra gönderelim de ısınsınlar.

Sultan şaşırır. Ocağın başına geçer. Yaşlı adam ocaktan bir çıra alıp nöbetçilerden birine verir. "al bunu askerlere götür, ısınsınlar, az sonra çorba da hazır. “der. Sultan dayanamaz" bu çırayla tümü ısınacak, bu tencereyle de tümü doyacak, Öyle mi?" der. Yaşlı adam tatlı bir gülümsemeyle başını sallar.

Bir süre sonra ordu çadır kurar, küçücük çıra koca bir meydan ateşi olur. Kaynayan çorba karavanalara kepçe kepçe dağıtılır ama bir türlü bitmez.

Sultan yaşlı adama teşekkür eder, izin ister. Onu sınamak içinde bir kese altın uzatır. Yaşlı adam "o bize değil size gerek. Bizim Dünya malında gözümüz yok. Biz gönül adamıyız" der. Sonra da koynundan kış olmasına rağmen dalından yeni koparılmış gibi canlı bir gül dalı sultana uzatır. Sultan yaşlı adamın ellerini bir kez daha öperek "bundan sonra senin adın Güllü Baba olsun" der. O günden sonra Güllü Baba 'nın kulübesi yakınında bir köy kurulur. Adına da Güllüce denilir.

Bor'a ilişkin söylence

Zamanın birinde, bir ülkede güzeller güzeli bir prenses yaşamakta, halk bu prensesi çok sevmektedir. Günün birinde prenses hastalanır. Hekimler derdine çare bulamaz ve işe periler karışır, ama onlar da çaresiz kalır. Prenses her gün biraz daha erimekte herkes bu duruma çok üzülmektedir.

Günün birinde saraya bir gezgin gelir. Prensesin hastalığını duymuştur. Odaya girip prensesi gördüğünde gözleri dalar bir süre düşünür, sonra memnun bir yüzle "Buldum" der. Çevresindekiler merakla açıklama beklemektedir. Gezgin şöyle der. "Ben çok yer gezdim, gördüm, gezdiğim beldeler içinde bir yer var ki sözle anlatılamaz. Dört bucağı çöl, bozkır, kıraç toprak, yalçın kayadır. Bunların arasında yemyeşil bir beldedir orası. Her yanı elma, Kayısı bahçeleri, üzüm bağlarıyla donanmıştır. Havası, tüm dertlere şifadır. Dallarından asma kızları billur taneleri gibidir. Güneş eşsiz harikalar yaratır, bülbül sesleri çevreyi çınlatır. Hele o tülün sessizce kayması gibi fısıldar. Bu diyar bu eşsiz diyar Bor'dur. Eğer Prensesi buraya getirirseniz birkaç güne kalmaz eskisinden daha sağlıklı olur der ve yitip gider.

Prenses buraya getirilir bir çadır kurulur üç günde prenses iyileşir. Herkes sevinç içindedir. Ülkenin her yanından hastalar buraya akın etmektedir.

Bir zaman sonra prenses burada sıkılmıştır. Niğde' ye geçer Bor da bu özelliğini yitirmiştir. Halk arasında "Geçti Bor'un pazarı sür eşeği Niğde'ye" deyişinin buradan kaynaklandığı sanılmaktadır.

 

  

Hasan Dede'yle Ali Baba

Hasan Dede günümüzde Hasan Dağı denilen yerde tek başına yaşamaktadır. Aksaraylı Ali Baba adlı dervişle arkadaş olmuştur. Ali Baba bir hamamda külhancılık yapmaktadır.

Bir gün Ali Baba Hasan Dede'yi ziyarete gider. Mendilinde bir avuç kor vardır. Sohbetleri süresince kor için için yanar. Mendile bir şey olmaz. Başka bir gün de Hasan Dede, Ali Baba 'yı ziyarete gider. Mendiline bir avuç kar koymuştur. Külhanda oturup söyleşirler. Duvara astığı mendildeki kar, erimeden öylece durur. Bir ara Hasan Dede'nin gözü hamamdan çıkan kadınlara takılır. Mendildeki kar şıp şıp damlamaya başlar. Ali  Baba Hasan Dede ye bakar ve "Dağ başında ermişlik hüner değildir, burada ak topuklu kadınlar arasında ermiş kalmaktır. "der. Zamanla Ali Baba'nın sözleri halk arasında da söylenip ders alınması için anlatılır.

Hasan Dede aslında Danişmendliler'in Başkomutanı Sultan Torasan 'dır. Haçlı seferleri sırasında ll. Kılıçaslan ile birlikte yararlılıklar göstermiş ölünce vasiyeti gereği Hasan Dağı'nın doruğuna gömülmüştür.



Ordu

Karadeniz Söylencesi

Yörede "Karadeniz gibi huysuz, konuk sevmez" deyişi yaygındır. Buna bağlı olarak da şu söylence anlatılır:

Bir zamanlar Karadeniz'in yerinde Pontos adlı bir ülke vardır. Ülke zengin mi zengindir, ama Pontoslular huysuz, dönek, hırçın insanlardır. Hele de konuğu hiç sevmezler. Bu yüzden ülkeye konuksevmez Pontos anlamında "Pontos Aksinos" da denir. Günün birinde Pontos'a Kafkas Dağları'ndan bir ermiş konuk olur. Her gittiği yere iyilik götüren, insanlara iyiyi, doğruyu öğütleyen bu ulu kişinin, Pontos'ta çaldığı her kapı kötü sözlerle yüzüne kapanır. Kime selam verse, karşılık alamaz. Kimse bu iyi yürekli Tanrı adamına ilgi göstermez.

Ermiş hemen bu ülkeden uzaklaşmak ister. Boztepe'ye çıkıp bir Pontos ülkesine, bir de gerideki yeşil yamaçlara bakar: "Ey bahtı da yüreği de kara Pontos... Sulara gömülüp ettiğini bulasın" diye ilenir.

Sözü biter bitmez, gök bulanır, yer sulanır, koca Pontos ülkesi sular altında kalır, kapkara bir deniz olur. Adına Karadeniz denir. Karadeniz'in huyu, suyu da Pontoslular'a çekmiştir. Hırçınlığı, konuk sevmezliği bu yüzdendir.

Telli Gelin söylencesi

Ordu yakınlarında bir köyde yaşayan Mehmet, evlendiğinin ertesi günü askere alınır. Aradan on beş yıl geçer. Sonunda tezkere alır. Dönerken yolda yaşlı bir adamla karşılaşır. Adam yolculuğun nereden nereye olduğunu sorar. Mehmet de anlatır. "Oğulcuğum sen bunca yıl askerde kalmışsın üç yıl benim yanımda kal da sana hayatın boyunca lazım olacak üç öğüt vereyim." der. Mehmet kabul eder; Birlikte adamın memleketine giderler.

Aradan bir yıl geçer yaşlı adam ilk öğüdünü verir.: "Doğru yol varken eğri yoldan gitme." İkinci yılsonunda "Her yüzüne güleni dost sanma. Aslını öğrenmeden bir karar verme." der. Üçüncü yılsonunda da yaşlı adam "Sabırlı ol sabrın sonu selamettir. "der ve memleketine dönmesine izin verir. Vedalaşıp ayrılırlar.

Mehmet çavuş yola çıkar bir an önce sılaya varma özlemi içerisindedir. Her zaman gittiği yolu bırakıp kısadır diye ormana dalar Burada eşkıyalarla karşılaşır; Canını zor kurtarır. Hem tehlike atlatmış hem de zaman kaybına uğramıştır. Aklına ilk öğüdü gelir. Her zaman gittiği yola döner.

Köyüne yaklaşırken yolda bir atlı görür. Atlıyla söyleşirken, onun kendi köyünden olduğunu anlar. Ailesinden haber sorar. Adamın Mehmet Çavuş'un karısında gözü vardır. Bunun için: "Var git sana yazık olmuştur, Karın bir delikanlıyla birlikte" der. Mehmet Çavuş çok öfkelenmiştir. Atını son hızla sürer. Evine vardığında gün ağarmak üzeredir. Pencereden bakar ki karısının yanında bir delikanlı uyumakta. Hemen tabancasına sarılır. Sonra aklına yaşlı adamın öğüdü gelir.

Araştırınca da gencin kendi oğlu olduğunu öğrenir. Elini kana bulamaktan kurtulmuştur.

Şuayip Tepesi'ne ilişkin söylence

Giresun'da bir karı koca yaşamaktadır ve birbirilerini çok sevmektedir. Fakat zamanla koca verem hastalığına yakalanır kan kusmaktadır. Karısını çağırır ve düşmanları haricinde biri ile evlenmesini vasiyet eder. Kadın çok üzülür ve kocasının kurtulması için Tanrıya gece gündüz yalvarır dua eder.

Kadın bir gece uykuya dalar rüyasında Hızır A.S.ı görür. Hızır a.s.ona "Üzülme Allah'tan umut kesilmez. Kalk Ordu da Ulubey yakınındaki Şuayip Tepesi'ne git orada bir su kaynağı vardır ondan kocana bol bol içir tekrar eski sağlıklı günlerine dönüp mutluluk içinde yaşayın.

Kadın uyanır uyanmaz kocasını alıp Ordu'ya Ulubey'e gelir. Şuayip Tepesi'ndeki  kaynağa kadar kocasını sırtında taşır. Adam sudan kana kana içer ağzından burnundan kan boşanır. Ama iyileşir, tekrar sağlığına kavuşur. Bu yüzden Ulubey'deki Şuayip  Tepesi'nde bulunan suyun hastalara şifa verdiğine inanılır.

Günümüzde de Şuayip Tepesi'ndeki su şifalı olarak bilinir ve insanlar şifa bulmak için buraya gelir.




Uzun Kızlar Efsanesi

Yüzlerce yıl önce Mesudiye yöresinde üç Türkmen kardeş yaşarlarmış. Bu kardeşler, kış mevsiminde Mesudiye yöresinin kuytu ve sıcak yerlerinde, yaz mevsiminde de yüksek yaylalarda yaşamlarını sürdürürlermiş. Her üç kardeşin de sürülerce koyunları ve yüzlerce atları varmış. 

Karababa, Karaaslan ve Eriçok adındaki bu üç kardeş, canlı kelekti koyunları, yağız at sürüleriyle mutlu bir şekilde yaşayadururlarken, günlerden bir gün büyük bir düşman ordusu çıkagelmiş. Onların bu mutlu yaşamları da sona ermiş. Sona ermiş ama, Türkmenler hemen teslim olmamışlar. Düşman ordularıyla aralarında denk olmayan ama yiğitçe bir mücadele başlamış. Karababa ve Karaaslan adlı kardeşler, bulundukları mevkide yiğitçe mücadelelerinden sonra şehit düşmüşler. 

Üçüncü ve en kuvvetli kardeşin askeri daha çokmuş. Onun için bu kardeşin bulunduğu tepeye "Eriçok Tepesi" denmiş. Eriçok tepesi müstahkem bir kalenin bulunduğu, bir tarafı kayalık ve uçurum olan yüce bir tepedir. Düşman, bu tepeyi de kuşatmış. Tepenin üzerindeki kalenin önlerinde günlerce savaş olmuş. Düşmanlar tepeyi savaşarak alamayınca beklemeye başlamışlar. Kalede su ve yiyecek bitmiş. Günün birinde kaledeki Türkmenler artık susuz kalamayacaklarını anlayınca Eriçok Tepesi’nin yakınlarında bulunan Kübet çeşmesine su getirmeleri için 12 savaşçı ve iki yiğit kız göndermişler. 

Kızlar çeşmede suyu doldurmuşlar. Savaşçılar da kendilerine saldıran düşmanlarla savaşmaya başlamışlar. 12 savaşçı savaşadursun, kızlar Eriçok tepesine hızla tırmanıyorlarmış. Ama düşman durur mu? 12 yiğidi şehit ettikten sonra kızların peşine düşmüşler. İki yiğit Türkmen kızı, kaleye epeyce yaklaşmışlar. Fakat düşman atlıları peşlerinden yetişmiş. Düşmanın nefesini enselerinde duyan kızlarında başka çareleri kalmamış : 

- Allah'ım demişler... Bizi düşmana teslim etme!.. Yeri yar da yerin içine girelim... Onların eline teslim olmaktansa ölmek daha iyidir. 

Yüce Tanrı onların bu masum isteklerini kırmamış. Yer yarılmış ve onlar bağrına basmış. Kızların öyle uzun, öyle güzel saçları varmış ki, saçlarının bir kısmı dışarıda kalmış. 

Uzun bir mücadeleden sonra Eriçok Tepesi düşmüş. Yerin yarılıp yarılmadığını bilemeyiz ama Uzun Kızların mezarları ve Eriçok Kalesi'nin önünde binlerce mezar, bugün bile durmaktadır. O civarlar gezildiğinde insanoğlu ister istemez ürpermektedir. Her üç tepede de, yani Eriçok, Karababa ve Karaaslan Tepelerinde bu mübarek zatların mezarları ziyaret edilmektedir.


  

Rize

Kemençeye ilişkin söylence

Rize yöresinde kemençe üzerine çeşitli söylenceler vardır. Bunlardan biride şöyledir.

Rize de kan davalı iki ailenin kız ve erkek çocukları birbirine aşık olur ama aileleri bir türlü onları evlendirmeye razı olmaz. Ailelerine söz geçiremeyeceklerini anlayan gençler aralarında kavilleşip kaçarlar. Sonunda kaçıp bir ormana saklanırlar iyice sıkıştırılırlar kurutulamayacaklarını anlayan gençler kucaklaşıp birlikte Tanrıya yakarırlar: "Bizi bunların elinden kurtar Tanrım. Dal olup bölüşelim, saz olup söyleşelim".

Az sonra köklenmeye, dallanıp budaklanmaya başladıklarını hissederler. Yüzlerinde mutlu bir  gülücükle son kez kucaklaşırlar. Kız limon, delikanlı servi ağacı olmuştur.

Bir süre sonra limon ağacından kemençe, servi ağacından da yay yapılır. Bir araya gelince saz olup söyleşirler. Söz olup sevdalarını dile getirirler. Böylelikle sonsuza dek sevdalarını dile getirmiş olurlar.

 



Sakarya

Sapanca gölü Söylencesi

Günün birinde Sapanca'ya bir ermiş gelir. Selam verir selamını alan olmaz. Konuk olmak ister kimse konuk etmek istemez. Akşama yorgun argın kasabadan dönerken uzaktan ışık sızan küçük bir kulübe görür. Bir adım daha atacak gücü kalmamıştır. Kulübeye varır, kulübede geçimini sapan yaparak sağlayan iyi yürekli bir insan yaşamaktadır. Ermişi güler yüzle karşılar: buyur eder. “Hoş geldin safalar getirdin aşı şimdi ocaktan indirmiştim Tanrıdan bir misafir istiyordum sen geldin" der ve en rahat köşeye misafirini oturtur. İzzeti ikramda bulunur. Daha sonra da yatacak yer gösterip yatırır. Davranışı ermişi çok memnun etmiştir.

Ertesi gün erkenden kalkarlar. Ermiş teşekkür edip izin ister ve yola koyulur. Sapancı da karşı tepelere değin onu uğurlar. Dönüşte aşağıdaki kasabayı göremez. Yerinde kocaman bir göl olmuştur. Küçük kulübesinden başka ev kendisinden başka insan kalmamıştır.

Kasaba tüm kötülükleriyle yok olmuştur. O günden sonra göle Sapancı Gölü denilir. Zamanla da bu Sapanca'ya dönüşür.

Ağaç Baba Söylencesi

Adapazarı'nın Erenler Tepesi'nde Ağaç Baba adlı bir ermiş yaşarmış. Söylenceye göre Ağaç Baba bahar gelince ormana iner, boş tarlalara fidan diker. Ağaç yetiştirir. Ağaç Baba'nın diktiği fidanlara el sürenin, onlara zarar verenin elleri kurur; Başına her türlü kötülük gelir. Bu yüzden kimse ormana el süremez.

Söylenceye göre Ağaç Baba ölüm döşeğinde iken "Benden sonra çocuklarınızın mutlu, topraklarınızın bereketli olmasını isterseniz ağaçlara dokunmayın benim hayır duamı alarak, dünya ve Ahirette mutlu olmak istiyorsanız ağaç dikin" diye vasiyet eder.

Günümüzde de yörede ağaçlara zarar verenlerin kötülük göreceklerine inanılır.

Beş köprü söylencesi

Günün birinde sakar Dede adında bir ermişin yolu bu yöreye düşer. Sakarya üzerindeki Beşköprü'den durdurulup geçiş vergisi istenir. Dede parası olmadığını ve bu parayı ödeyemeyeceğini söyler. Fakat parası yoksa köprüden de geçemeyeceği kendisine söylenince ellerini açıp Tanrı'ya dua eder. Duası bitmeden nehir yer değiştirip ovadan akmaya başlar. Sakar Dede'nin gösterdiği ovadan akmaya başlamıştır.

İnanışa göre o günden sonra nehrin adı sakar diye anılmaya başlar. Bu ad zamanla Sakarya'ya dönüşmüştür. Erenler Tepesi'ndeki ermişin de Sakar Dede olduğuna inanılır.

 

  

 

Şeyhler Köyü'ne ilişkin Söylence

Orhan Gazi Akçakoca'ya doğru ilerlerken Şeyhler Köyü'nün biraz güneyinde mola verir; Konaklar Köyden Şeyh İsmail Askerlerin karnını doyurmayı üstlenmiştir. Karargâha gider, askerlerin önüne, bir kişilik yemek bırakır. Orhan Gazi buna kızar ama, askerler doymuş yemek artmıştır bile Orhan Gazi Şeyhin bu kerameti karşısında elini öper, bir dileği olup olmadığını sorar. Şeyh ezan sesinin duyulduğu alanın kendisine bağışlanmasını ister. Bu dilek yerine getirilir.

İnanışa göre "Hacet Bayramı " , her yıl o günün anısını yaşatmak için düzenlenir. Bu bayramda yemekler ne denli az, konuklar ne denli çok olursa olsun, herkesin karnı doyar.



Samsun

Tütüne ilişkin söylence

Çok eski devirlerde amazon denen savaşçı kadınlar yaşarmış Samsun ve çevresinde bunlar kendileri gibi küçük çocuklarını ve başka ülkelerden kaçırdıkları kızı çocuklarını da kendileri gibi yetiştiriyorlarmış.

Günün birinde Karadeniz'den gelen savaşçılar Amazonları yener ve iç kesimlere doğru sürerler onlarda kendilerini kurtarmak için saçlarını keser ve toprağa gömerler. Zamanla bu saçlar filiz verir tütün olurlar.

Bir başka efsaneye göre de Yaylalarda  sürülerini yayan çobanlar ısınmak için kendi kendine yetişip insan eli değmeden kurumuş tütün yapraklarını yakarlar. Oluşan dumanı içerlerine çekerler zamanla bu duman hoşlarına çeker kamış dallarından yaptıkları borularla duman çekme işini büyütürler zamanla kendilerine başkaları da katılır böylelikle bütün dünya tütünü tanımış olur.

Cini Bağdat (Cüneyd-i Bağdadî) Türbesi söylencesi

Terme İlçesindeki Cüneydi Bağdadi türbesine ilişkin söylence aşağıda ki şekilde anlatılmaktadır.

İslam ordularıyla  Samsun önlerine gelen Cüneyd adlı bir yiğit, düzlükte savaşırken bir kolunu yitirir. Savaşa savaşa bir tepede şehit düşer. Kolunun ve bedeninin şehit düştüğü yerlere birer türbe  yaptırılır. Daha sonra kol, gövdenin yanına gömülür. Ama ertesi gün kolun eski yerine döndüğü görülür.

Burası günümüzde de bir adak ve ziyaret yeridir. Dileğinin gerçekleşmesini isteyenler burayı ziyaret ederler.

 

  

Eğri Kale söylencesi

Söylenceye göre Terme ilçesinin Kırgıl köyünde  bulunan kale insan yapısı değildir. Bu Kale Nuh Tufan’ında Nuh Peygamberin gemilerini bağlaması için Tanrı yaratmıştır. İlk kar buraya yağar üzerine duman çökerse havanın bozacağına inanılır.

Söylenceye göre bir zamanlar Çarşamba ve Terme ovaları denizle kaplıdır. Kale o zamanlar çok yüksek olduğu için gemilerin iskelesi durumundadır. Halk su ihtiyacını buradaki sarnıçlardan karşılamaktadır.

Zaman sonra toprak yarılır İstanbul boğazı oluşur. Denizlerin birbirine karışmasıyla kalenin bulunduğu yerdeki sularda çekilir ve Samsun ovası ortaya çıkar.

Günümüzde de su biraz kazıldığında su kum ve midye kabukları çıkmaktadır.



Siirt

Cudi Dağı'na ilişkin söylence

Siirt'in güneyinde Hakkâri sınırlarındaki Cudi Dağı, Nuh Peygamber'in gemisinin tufandan sonra karaya çıktığı yerdir. Şirnak İli'nin güneyindeki dağdan inen Nuh Peygamber ve oğulları yaşamı yeniden burada başlatmışlardır. Nuh Peygamber'in Cudi Dağı'nı aşıp Şırnak'ı da kurduğu söylenir. Bir zamanlar Şehrin Şehr-i Nuh adıyla anılması bundandır. Günümüzde Haziran ve temmuz aylarında Cudi Dağları'na çıkılır. Geminin oturduğuna inanılan tepe ziyaret edilir. Söylenceye göre Nuh'un Karaya çıktığı vakit kurban kestiği yerde burasıdır.

Şeyh Fakirullah ve Erzurumlu İbrahim Hakkı'ya ilişkin söylence

Bir zamanlar Erzurum Hasan Kale yöresinde çok sevilen, sayılan hürmet edilen Osman efendi adında bir ermiş yaşamaktadır. Osman Efendi bir akşam namazı kılar ve İstihareye yatar. Rüyasında ak saçlı biri ona mürşidini aramak üzere yola çıkmasını söyler.

Ertesi gün Osman Efendi'nin bir oğlu olur adını İbrahim Hakkı koyar. Çocuk büyür, gelişir, çevresi tarafından çok sevilmekte ve neşe kaynağı olmaktadır. Osman Efendi rüyasını unutamamakta çevrisinin ısrarına rağmen hazırlığını tamamlar ve  bir gece gizlice yola çıkar. Erzurum'a gelir. Burada bir yandan Gümrükçü Derviş Efendi'nin oğluna ders vermekte bir yandan kendini geliştirmek için derslere devam etmektedir. Bir yandan da da Lala Paşa camisinde İmamlık yapmaktadır. Burada Erzurum'a gelen Eyüp Efendi adlı bir dervişle dost olur. Ama hala mürşidini aramaktadır. Sonunda Siirtli Şeyh Fakirullah ile tanışınca "oh aradığımı buldum" der. Onunla Siirt'e gidip ona hizmet etmeye başlar.

Aradan yıllar geçer bir gün Siirt'ten Erzurum Hasankale'ye bir haber gelir. Osman Efendi oğlu İbrahim Hakkı'yı Siirt'e istemektedir. İbrahim Hakkı amcasıyla Siirt'e gelir. Amcalarının elinde iyi bir eğitim görmüş bilgili akıllı bir çocuktur. Babası oğlunun halini görünce hem şaşırır hem de sevinir.

O günden sonra oğlunun eğitim ve öğretimiyle ilgilenir ve bir yandan da Şeyh Fakirullah delikanlıyı eğitmekle ilgilenir.

İbrahim Hakkı günün birinde telaşla babasının yanına varır. Düşünde ak serçe sürüsünü görmüştür. Serçeler halka saldırmaktadır. Üzerine gelenleri kovalar ama bir tanesi sağ omuz unun üzerine konmuştur. Babasından bu düşü yorumlamasını ister. Osman Efendi heyecanlanır. Elini oğlunun başına koyar. Ateşi vardır, hastadır. Şeyh Fakirullah ile birlikte başından ayrılmaz. İyileşmesi için Tanrıya yalvarırlar. Ertesi gün Şeyh Fakirullah Osman Efendi'ye dönerek "Geçmiş olsun, kurtuldu, İbrahim'in işi bitmişti. Ama hak onu bize bağışladı. Çünkü O bu dünya için gereklidir seçilmişlerdendir" der.

Sözünü bitirirken İbrahim Hakkı gözünü açar :

Hak Şerleri Hayreyler
Zannetme ki gayreyler
Arif Anı seyreyler
Mevla görelim neyler 
Neylerse güzel eyler, diye fısıldamaya başlar. Şeyh Fakirullah hoşnuttur. "Ektiğimiz tohumlar yeşermeye başladı "der.


Sinop

Bey kızı söylencesi

Sinop Beylerinden çok güzel bir kızı vardır. Dönemin ünlü bilginlerinden ders alan kız, ilmiyle çevresinin ilgi ve hayranlığını kazanmıştır.

Günün birinde bey, kızını evlendirmeye karar verir. Ülkesinin her yanına tellallar salar:

"Kızımla evlenecek yiğit, kızım gibi bilgili olmalıdır. Üç ay sonra yapılacak sınavda kızım tek soru soracak, bilen damadım olacaktır.

Ülkenin kendine güvenen beyleri delikanlıları büyük bir hazırlığa girişir. Gün gelir çatar herkes kızın karşısına dizilmiştir. Aralarında saz benli bir delikanlı dikkatini çekmiştir. Herkesin heyecanına karşın delikanlı bir an gözlerini kızdan ayırmaz, kız da onu görmüş ve dikkatini çekmiştir.

Sınav başlar kız sorusunu sorar "Evrende bilgiden üstün ne vardır?" Herkes sırayla yanıtlar. Sıra saz benizli delikanlıya geldiğinde gözlerini kızın gözlerinden ayırmadan "Sevda vardır, sevda sultanım" der. "Bilgiden de üstün Sevda vardır, Bilim sözdür, sözde kalır, bilim bilgidir, öğrenilir, Sayıysa sayı, Ölçüyse ölçüdür. Ama sevdan ne gözde ne kitaplardadır. Şu anda ben oyum. Sevdanın ta kendisiyim. Bunu benden başka kimse bilemez, kimse de okumakla öğrenmekle benim gibi olamaz."

Sınavı kazanmıştır, görkemli bir törenle evlenip muradına ereler.

Sarı kum gölü söylencesi

Bir zamanlar, günümüzdeki Sarıkum Gölü'nün yerinde bir köy vardır. Günün birinde köye bir derviş gelir. Bir kaç kapı dolaştıktan sonra evinin önünü süpüren bir  kadına "Açım beni doyur" der. Kadın kocasının değirmene gittiğini, unları, katıkları bulunmadığını çocuklarını kandırmak için ateşe külden çörek attığını söyleyince ermiş onu getirmesini söyler. Kadın getirir. Ermiş çöreği kırar, Çörek mis gibi buğday ekmeği olmuştur. "Çocuklarına ver yesinler" deyip kadını atının terkisine alır. Ardına bakmamasını söyler. Biraz gittikten sonra kadının aklına çocukları gelir. Dönüp bakar ki köy sular altında. Ağlayıp dövünmeye başlar. Sözünü tutmadığı için ermiş "taş ol" diye onu kargışlar. Kadın attan düşer, taş olur, köyün yerinde de Sarıkum Gölü oluşur.

Gazidere Çayı üzerindeki Kayalara ilişkin söylence

Sinop'tan Boyabat'a Gazi Dere Çayı Üzerindeki bir köprüden geçilerek girilir. Köprünün batısında birbirine çok yakın iki kaya kütlesi dikkati çeker Gazi dere çayı bu iki kaya arasından sıkışarak geçiyor gibidir. Soldaki daha eğimli ve alçak kayaya ilişkin söylence şudur:

Düşmanlardan kaçan Hz. Ali bu kayanın önlerine gelir. Kaya geçit vermez. Düşmanlar yaklaşmaktadır. Hz.Ali Kılıcını çekip vurur, yarılan yerden karşıya geçer. Düşmanları öte yanda kalmıştır. Daha alçak kayadaki at izlerinin o günden kaldığına inanılır.

  


 

Sivas

Şeyh Merzuban Söylencesi

Söylenceye göre Şeyh Merzuban, Xlll. yy ın ikinci ayrısında yaşamış XlV. yy. başında ölmüştür. Buraya şeyhinin buyruğuyla Horasan'dan gelmiştir. Asıl adı Mahmud Ra Mazruban' dır. Amacı insanları doğru yola çağırmak onlara iyiyi doğruyu göstermektir.

Selçuklu sultanı Alaeedin Keykubat Doğu seferine çıkmıştır. Bir süre kışla denilen yerde konaklar. Geceleri uzaktan uzağa yanan bir ışık ilgisini çekmiştir. Halka sorar Şeyhi sevmeyenlerden biri "Sultanım orada sarhoş bir Şeyh oturur. Gece Gündüz demez içer. Çıra o nedenle sönmüyor." der.

Sultan daha da ilgilenir. Ertesi gün iki deveye şarap yükler ve Şeyhe gönderir. Devret yakınlarında develerin bir adım bile atmadıkları huzursuzlandıkları görülür. Askerlerde develeri kımıldatamazlar. Sonunda: "Bari gidip Şeyhe söyleyelim de yardım etsin." derler.

Yanına vardıklarında ilk kez Şeyh konuşur: "Sultana selam söyleyin, bize öyle şey gerekmez. Bazısı kuvvetli, kılıcı keskin olsun, Develerdeki yüklerin bir dengi yağ, bir dengi bal olsun, cümlesini askere yedirsin taam olsun" der.

Askerler dönüp olanları Sultan anlatırlar, Develerin yükü açıldığında bir dengi yağ, bir denginin bal olduğu görülür. Bunlarla orduya helva pişirilir. Tüm askerler doyar, gene de tükenmez. Bunu üzerine Sultan, Şeyhi tanımak ister. Yanına varıp duasını alır. Yola koyulur. Düşmanla yüz yüze gelirler. Düşman çok güçlüdür. Sultan yenilmek üzereyken, Şeyh Merzuban' ın sözü aklına gelir. "Bana yardım edecekti kavlimiz böylemiydi?" diye içinden geçirir. Sağ yanına döndüğünde Şeyhin Yanı başındaki çayda abdest aldığını görür. İşi bitince ayağa kalkar: "sultanım kalbini bozma, zafer senindir" deyip atına atlar; yalın kılıç düşman üstüne varır. Sultanın askerleri de ardından gider. Düşman bozguna uğrar.

Seferden dönüşte, sultan gene Şeyhe uğrar. Tekke ile zara arasına boş bir alana toprak yığdırıp koskoca bir tepe yaptırır.(günümüzde bu tepeye sadaka tepesi denmektedir) Şeyhi buraya çıkarıp, gözünün gördüğü yerleri bağışlayacağını söyler. Divriği yönünü isteyen şeyh, buraları tekkenin malı yapar. Günümüzde de bu topraklar  Şeyh Merzuban Tekesi' nindir.

Günün birinde Alaeddin Keykubad'ın canı kahve ister. Cariye kahveyi pişirip tepsiye koyduğunda eline sürekli iki fincan gelir. Ayırıp tek fincan koyar, dönüp baktığında tepside yine iki fincan vardır. Bu durum birkaç kez yinelenince durumu sultana anlatır. Sözünü bitirmeden kapı açılır. Şeyh Merzuban girer. Şeyh Merzuban günümüzde de bir ziyaret yeridir.

Kösdoğan Söylencesi

Divriği kalesinin egemeni Mengücükoğlu Şahin Şah 'ın Ertuğrul adlı yiğit bir oğlu vardır. Ertuğrul günün birinde geyik avına çıkar, av izlerken karşı yakaya geçer. O sırada adamlarıyla birlikte oradan geçen Belkıs ile karşılaşır. Kız öyle güzeldir ki içine ateş düşer. Belkıs ta bu yiğit delikanlıdan hoşlanmıştır.

Ertuğrul atını sürüp babasının yanına varır, Belkısla evlenmek istediğini söyler; kızın babası din ayrımı gözetip kızı vermezse savaş açmasını ister. Şah Ermeni kralına adamlarıyla durumu bildirir. Kral elçileri güler yüzle karşılar, ikramlarda bulunur. Şahı reddetmeyi hemen göze alamadığından :"Savaş da neymiş? Hiç şahlar şahı kızımı ister de ben vermez miyim? Yalnız hemen cevaplamam olmaz kızımla da bir konuşayım" der.

Belkıs çoktan razıdır. Ertuğrul Bey gün batımlarında kalenin burcuna çıkar, okunun ucuna bağladığı mektubu, Belkıs’a fırlatır. Belkıs da iki gün sonra aynı yolla cevabını yollar. Zamanla Belkıs'ın cevabı gecikmeye başlar. Ertuğrul Bey Babasından bir kez daha elçiler göndermesini ister. Bu kez Kral: Kızımla konuştum o da istekli, ama kızım çok gururludur. Erkek çocuğum olmadığından onu bir erkek gibi yetiştirdim. Şimdi o da "ben şahın oğluna varmak isterim, dillerini de dinlerini de kabul ederim, ancak varacağım erkeğinde ne denli yiğit olduğunu görmeliyim diyor." der. Elçiler biz ağızdan: “şahınızın oğlu dilediğinizden de yiğit, dilediğinizden de merttir. Dileğiniz nedir?" diye sorar. Kral da "Kalenizin burcundan kalın bir halat gerile Bu halat üç gün üç gece iç yağıyla yağlanan Şahımızın  oğlu huzurumuzda bu halata tutunarak boğazı geçip bizim kalemize vara. Bunu başarırsa kızımı veririm “der.

Elçiler durumu Şaha anlatır. Şah bunu kabul etmek istemez oğlunu vazgeçirmek için yalvarmaları fayda etmez Ertuğrul Bey  Belkıs'a kavuşmak için her şeyi kabul eder.

Hazırlıklar tamamlanır, büyük gün gelir çatar. Ertuğrul halata tutunup karşıya geçmeye çalışır Belkıs'ın yüreği ağzındadır. Ertuğrul Bey büyük bir gayretle karşıya geçmeye çalışmaktadır. Tam kale burcuna tutunacağı sırada  Ermeni kral yanındaki Pehlivanına "kes doğan" diye seslenir. Pehlivanın halatı kesmesiyle Ertuğrul Bey uçuruma yuvarlanıp parçalanır durumu gören Belkıs ta kendini burçtan atar.

Şahin Şah ordusuyla Belkıs Kalesi'ne yürür. Kaleyi alır. Kral kaçmayı başarır. Olaydan sonra kalenin adı Kesdoğan olarak anılır. Günümüzde kalenin duvarlarında kan lekesine benzeyen lekeler vardır bunların âşıkların kanı olduğuna inanılır.

Sultan Gölü söylencesi

Bir zamanlar Şarkışla'da oturan Ağca  Bey adlı varsıl bir kişi Yazları Sultan Gölü’nün üst yanındaki Akdağ Tepeleri' nde geçirmektedir. Çok istediği halde bir erkek çocuğu olmamıştır. Tek kızı Sultan'ın üstüne titrer. Sultan da çok güzel biridir. Yöredeki tüm beylerin gözü üzerindedir. Babası bakar ki kızını beylerden kurtarmanın yolu yoktur onu erkek kılığına sokar karısıyla kendi ölünceye kadar onu evlendirmemeye karar verir. Cirit, güreş, at koşturma da kızın üstüne yoktur. Kızı tanınmasın diye bey temelli buraya yerleşir; Akçakışla adlı bir köy kurar.

Bahar gelince Kayseri, Karamandan Avşarlar  yöreye gelirler. Akdağ'ın üstü Avşarların çadırlarıyla renklenir. Günün birinde sürülerini Akdağ çıkaran Avşarlar, Akçakışla' ya yakın bir yerde gecelerler. Herkesin uykuya daldığı aylı bir gecede çobanlardan Külahçıoğlu kavalını öyle bir üfler ki, dağ taş kulak kesilir. Sultan'da sese uyanmış, kendinden geçmiştir. Hemen atına atlayıp sese doğru gider. Çobanı bulur. Bir süre söyleşirler. Sultan çobana sevdalanmıştır. Adını sorar; "Adımıza Külahçıoğlu derler Avşarlardanız" der. Kız :"bu tepenin adı Külahçıoğlu koydum. Her Bahar burada bir gece kal ve kaval çal. Al şu çevre sana armağanım olsun, beni andıkça kokla. Ben kızım, adımda Sultan. Gönlümün ağası oldun. Sen de beni göğsüne sultan et" der. Atına atlayıp gider. Çoban ardından var gücüyle bağırırsa da işittiremez. Yoksul bir çoban olduğu düşüncesiyle Sultan'ın kendisine varmayacağı düşüncesiyle günden güne erir. Diyar diyar dolaşır. Derdini kavalına döker. Ertesi yıl yine Akçadağ'a gelir. Sultan Külahçıoğlu'nun kavalını duyar duymaz atına atlayıp yanına varır. Söyleşir koklaşırlar. Bu böyle devam ederken bey durumu öğrenip çok kızar. Kızını bir odaya kapatır. Külahçıoğlu Sultan'ın gelmediğini görünce onu aramaya başlar dağ demez taş demez sonunda yaşlı bir kadın onu Sultana götürür. Sarılıp koklaşırlar ve "Akdağlar'ın namlı karı erirse, Kızılırmak boz bulanık akarsa, kekiklerin tavşanların kokmaya başladığı zaman kaçalım" diye sözleşirler.

Sonunda gün gelir Sultan'ın kulağı kavalın sesindedir. Fırtınalı bir günde kavalın sesini duyar atına atlayıp sese doğru gider ama ses her defasında değişik yerden gelmektedir. Rüzgârın oyunundan şaşıran sultan atını bir sağa bir sola sürer. Sonunda sesin Turna Dağı'ndan geldiğine karar verir ve o yana gider. Dağ ulaşmak için Kızılırmak'ı geçmek gerekmektedir Oysa Kızılırmak coşmuş kabarmıştır. Sultan atını sürer, sulara kapılır bir türlü karşıya varamaz. Sonunda atı havalanır gibi olup kızı karşıya atar. At sakatlanmıştır. Kaval sesi gitgide uzaklaşmaktadır. Sultan deliye döner. Turna Dağı'na yönelir. Bir uçurum başına varır. Aşağıda da bir ırmak çağıldamaktadır. Ses uzaklaştıkça sultan umutsuzluğa kapılır, otları tırnaklaya tırnaklaya yol almaya çalışır. Tam yaklaştığında ayağı kayar, Kızılırmak'ın sularına kapılır. Ertesi gün buralarda gezen avcılar sultanın cansız cesedine rastlarlar. Külahçıoğlu'da yiter gider, bir daha kimse ondan haber alamaz. Bundan sonra Sultan'ın düştüğü su Sultan Gölü, yar da Sultan Yar'ı adıyla anılır.

Dikilitaş söylencesi

Zara'nın varsıl ailelerinden Hacı Ahmet oğlunu evlendirmektedir. Düğün evinde her şey boldur. Herkes yiyip içmekte gülüp eğlenmektedir.

Ertesi gün düğün alayı hazırlanır; güvey samenbaşının elini öper, yola çıkılır. İş beklemeye kalmıştır. Güvey merak içindedir. Arkadaşları güveyi samenin gelişini izlemek için dikilitaş Tepesi'ne çıkarır.

Bir süre sonra samenler görünür. Geleneklere göre samen havaya ateş ederken güveyi vurur. Cansız bedeni yere yuvarlanır. Düğün evi bir anda yasa bürünür. Haberi alan gelin kendini Kızılırmak'ın serin sularına atar. Bir süre sonra Kızılırmak tan çıkarılan ceset güveyin yanına gömülür. İkisi yan yana gömülüdür. Dikilitaş tepesindeki bu mezar günümüzde de kavuşamayanların ziyaret yeridir. 



Tekirdağ

Tekirdağ da Kral yolu Söylencesi

Bizans dönemi' nde Tekirdağ'ı yöneten Tekfurun güzel bir kızı Barbaros tekfurunun da  da yiğit bir oğlu vardır. Günün birinde kızı gören oğlan yemeden içmeden kesilir. Gece gündüz kızın hayali gözlerinin önündedir. Sonunda dayanamayıp derdini babasına açar, bu kızı kendisine alması için yakarır. Tekfur Tekirdağ'a gidip kızı babasından ister. Tekirdağ tekfuru: "Denize kıyı boyunca; suyun bir karış altında bir yol yaptıracaksınız. Kızım buradan arabasıyla geçerken tekerlekler şıpır şıpır edecek. Bu şartı kabul ederseniz kızım sizin olacak" der.

Barbaros Tekfuru çaresiz kabul eder. İki gencin sözü kesilir. Düğün hazırlıklarına başlanır. Bir yandan da yolu yapımı sürdürülmektedir. Bir gün Tekfur kızı vermekten vazgeçtiğini söyleyince yapım da durur. Yolun şarap iskelesi yakınında birden yok olmasının nedeni budur.

Bir başka söylenceye göre ise yol yapılır gençler evlenir arabayla buradan geçip giderler ama bir gün deniz kabarmıştır dalgalar gelip gençleri alıp götürür ve bir daha da bulunamazlar.

Arzulu köyü söylencesi

Söylenceye göre göre Arzulu köyü adını o yörede yaşamış Arzu Baba adlı bir dervişten almıştır.

Arzu Baba günümüzde Arzulu Köyü yakınlarında yaşamaktadır. Her gece köyün çevresini bir kaç kez dolaşır. Bir tehlike olup olmadığını anlamadıkça yatmaz.

O dönemlerde düşman çeteleri köylere baskın yapmaktadır. Bir gece Arzu Baba, çetenin yaklaşmakta olduğunu görür. Tek başına direnip köyü çetelere karşı savunur ve köye bir tek çete bile sokmaz.

Arzu Baba ölümüne değin köyü korur. Öldüğünde tüm köy, ardından yas tutar. O na bir türbe yaptırılır ve köye adı verilir.

Ermiş Baba Söylencesi

Baba diye çağrılan bir ermiş ortalığın susuzluktan kırıldığı bir dönemde su çıkması imkânsız bir yeri kazıp su çıkarır. Köylü onun bu kerametini "büyü, sihir" diye karalar. Böyle şeyler yapmaması için uyarır, daha sonrada kadıya şikâyet eder. Kadı ermişe kendisini savunmak için tanığı olup olmadığını sorar. O da izin isteyip dışarı çıkar. "Gelin ikiniz" diye seslenir. Görünürde kimseler yoktur. Az sonra iki iri taş ermişin ardından gelir. Kadı davadan vazgeçip ermişe taşları durdurmasını söyler. Ermiş: "durun" deyince taşlar oldukları yerde kalır.

Günün birinde ermişe bir kiriş gerekir. Kirişi kesip biçer ama kısa gelir. Köylüler gülüp eğlenmeye başlayınca kirişi eline alıp sıkarak uzatır. Köy halkını da "yerle bir olun" diye kargışlar. Sözü bitince köy yerle bir olur.

 

Yukarı Sırtköy'ün Kargışlanması söylencesi

Günün birinde Sırtköy'e bir ermiş gelir. Bir kapıyı çalıp su ister. Kapı yüzüne kapanır. Böyle birkaç evin kapısını daha çalar :"Oradaki kuyuları görmüyor musun? gidip içiver," diye tersleyip kovarlar.

Bunun üzerine ermiş yüzünü köye dönüp :"Kuyularınız kurusun, hiç su çıkmasın, Hepsi şu aşağıdaki köyden su taşıyan Haneniz 32  yi aşmasın" diye kargışlar. Bundan sonra kuyular kurur. Su çıksa da kısa bir sürede bitiverir. Hane sayısının uzun zamandır 32 nin üstüne çıktığı görülmemiştir. Köylüler sularını, günümüzde de yakınlarındaki Aşağı Sırt Köy' den taşırlar.

Almalı Kalesi ve Müstecap Köyü söylencesi

Gazi Süleyman Paşa Karadağ'ın tepesindeki Almalı Kalesi'ni almak ister. Kale bir kaç kez kuşatılır, baskınlar yapılır ama bir türlü düşmez. Bunun üzerine Karargâh günümüzdeki Müstecap Köyü yakınına taşınır. Yeni bir saldırı planı yapılır.

Ertesi sabah erkenden kalkan ordusu, hazırlıkları tamamlar. Süleyman Paşa :"Eğer dualarımız müstecap(Kalbul) olursa burada bir köy kurulsun "der. Plan gereği atlar ters nallanır. Düşman da nal izlerine bakarak ters yöne gider. Kaledeki asker sayısı azalmıştır. Askerler kısa sürede kaleyi ele geçirir. Karargâhın bulunduğu yerde bir köy kurulur. Adına da Müstecap Köyü denir.


Tokat

Kırk kızlar türbesi Söylencesi

Bir zamanlar Niksar'da dünya malına düşkün, zalim bir vali yaşamaktadır. Niksar halkı zulümden bezmiş, yoksulluk içinde yaşam sürmeye çalışmaktadır. Valinin iyi yürekli güzel kızı da babasının zulmüne dayanamaz. Kırk kız arkadaşıyla bir çete kurar. Erkek elbiseleri giyip sık sık valinin sarayını basıp ele geçirdiklerini yoksul halka dağıtırlarmış. Valinin en akıllı adamları, en güçlü askerleri çeteyi yakalayamaz. Çünkü kız babasının planlarını önceden haber almakta, hazırlanan tuzaklara düşmemektedir. Aradan uzun bir zaman geçer. Kızın dadısı işi anlar, koşup valiye duyurur.

Valide kırık kızla birlikte kızını yakalatır, başlarını vurdurur. Büyük bir gömüt kazdırılır ve hepsi buraya gömdürülür  daha sonra halk bu gömütün üstüne bir türbe yaptırır.

Kesikbaş türbesi  yanındaki Köprüye ilişkin söylence

Kesik baş türbesinin yanında bir köprü vardır. Önce ağaçtan yapılan bu köprüyü sular alıp götürür. Bunun üzerine taştan sağlam bir köprü yapılmasına karar verilir. Ama kimse taş ve kum taşımak istememektedir.

Günün birinde Turhal'a bir derviş gelir. Irmaktan geçmek ister ama köprü yoktur. "Neden köprünüz yok " diye sorar. "Ağaçtan yapıyoruz sular  götürüyor, taştan yapmaya karar verdik, kimse taş getirmiyor. Bu yüzden kent köprüsüz kaldı" cevabını verir.

Derviş bastonunu Kocatepe'ye doğru uzatınca yamaçtan taşlar sökülmeye başlar. Bunlar yuvarlana yuvarlana gelip üst üste yığılır. Sağlam bir köprü ortaya çıkar. Derviş herkesin şaşkın bakışları arasında köprüden geçer. Turhal'a şöyle bir bakıp :"İki taşı üst üste koyamayan Turhallılar, bundan böyle mal üstüne mal koymasın," der. Yiter.

İnanışa göre Turhal'da o günden sonra kimse zengin olmamıştır. Zenginleri ya yabancıdır ya da başka yerde zengin olmuştur.

Şeyh Bedrettin söylencesi

Vaktiyle Kelkit Irmağı yatağını değiştirerek Dedem bahçesi kıyısına varır. Gömütlüğün de sular altında kalan Bedrettin cağını gören halk buraya bir set başlar. Çalışma sürerken ak saçlı bir derviş çıka gelir. Ne yaptıklarını sorar. "görmez misin ırmak neredeyse gömütlüğü götürecek. Hem burada ünlü bir evliya yatıyor, onun gömüt ‘ünün sular altında kalmasına gönlümüz razı olmaz" derler. Yaşlı adam gülümser: "Hiç telaş etmeyin, bırakın kendini kurtarmayan evliyayı sel götürsün ,"der ve uzaklaşır

Ertesi gün çalışmak için gelenler Kelkit Vadisi'nin yatağına çekildiğini gömütlüğünde kurtulduğunu görürler.


,,

 

Sözleşmeli öğretmenlik

turk egitim sen

Mersin 1 no’lu şube, veliler tarafından darp edilen öğretmenler için basın açıklaması yaptı.

Mersin Akdeniz Güney Ortaokulu'nda veliler tarafından darp edilen öğretmenlerimize sahip çıkmak ve son zamanlarda eğitim çalışanlarına karşı gerçekleştirilen şiddet olaylarına dikkat çekmek ve kınamak için Türk Eğitim Sen yöneticileri, Türkiye Kamu Sen in diğer iş kollarındaki yöneticileri  ve üyeleriyle beraber basın açıklaması yaptı.  Devamı

Eğitim kovayı doldurmak değil

egitim bir senDenetim, kadavraya otopsi değil, hayata koruyucu hekimlik yapmaktır

Bir medeniyetin insanlığa olan faydasının, onun eğitim alanındaki başarısıyla ölçülmeye başlandığı günümüzde, neredeyse tüm toplumlar devletler eliyle eğitim sistemlerini daha nitelikli, daha etkili ve daha iyi hâle getirmek gayretindedir. Eğitimde kalite, öğretmenlik mesleğinin niteliği ve itibarı, fırsat ve imkân eşitliği, Devamı

 

,,,

 

Lütfen Paylaşalım

 

web servis

site ekle site ekle

Eğitim öğretim yılı

egitim is

Yargı Kararını Verdi: Eğitim Kamusal Bir Hizmettir ve Kamu Eliyle Yürütülmelidir

Hizmet Vakfı İle Milli Eğitim Bakanlığı Arasında İmzalanan Protokolün Yürütmesi Durduruldu 

Milli Eğitim Bakanlığı ile Hizmet Vakfı Arasında Değerler Eğitimi Verilmesine Dair 15.07.2014 tarihli işbirliği protokolünün değişiklikler ve ilaveler yapılarak 15.07.2017 tarihinden geçerli olmak üzere üç yıl süreyle uzatılmasına ilişkin Devamı

Minnetle anıyoruz

turk egitim sen

Meb’i kim yönetiyor?

Yönetici Görevlendirme sınavının ÖSYM tarafından  yapılacağı duyurulmuş  Milli Eğitim Bakanlığı, geçen ay yönetici atama takvimini yayınlamış, üç gün sonra geri çekmiş idi. Fakat bugün takvim aynı şekliyle tekrar yayınlandı. Madem aynen yayınlanacaktı, takvimin geri çekilmesinin hikmeti ne idi? Ne yapılmaya çalışılıyor? Devamı

 

Kotanlı: üniversitelerde torpil ve ayrımcılığa son verilsin

 

Üniversitelerde çalışan idari personelin torpil ve sendikal kayırmacılıktan müthiş derecede rahatsız olduğunu; üniversitelerde görev yapan eğitim ordusunun gizli kahramanları olan idari personelin; başta ekonomik ve özlük olmak üzere, mesleki ve demokratik sorunlarının iyice arttığını söyledi.”Daha öncede yaptığımız açıklamada dile getirdiğimiz gibi üniversitelerimizin rektör ve dekanlarına çağrıda bulunuyorum, üniversitelerde çalışan idari personelin taleplerine kulaklarınızı tıkamayın sendikal ayrımcılık yapmayın. Devamı için